شيخين « 1 » و سيّد « 2 » و كفعمى « 3 » و بهائى « 4 » و غيره وفات حضرت فاطمه عليها السلام واقع شده . پس بايد در اين روز ، شيعيان به مراسم تعزيت آن حضرت قيام نمايند و زيارت آن مظلومه و نفرين بر ظالمان و غاصبان حقّ او كنند . بدان كه در روزِ وفاتِ حضرت زهرا ، اختلاف بسيار است و اظهر نزد احقر آن است كه بقاى آن مظلومه بعد از پدر بزرگوارش ، نود و پنج روز بوده و در اين روز وفات كرده . و از براى هفتاد و پنج ، وجهى توان ذكر كرد كه جاى ذكرش نيست ؛ ليكن خوب است عمل شود به هر دو روايت در عزاى آن مظلومه و اقامهء مصيبت . به هر حال ، بعد از پدر بزرگوار خود ، در دنيا چندان مكث نكرد و پيوسته نالان و گريان بود به حدّى كه او را يكى از بكّاؤون خمس شمردند و اهل مدينه از كثرت گريهء او شكايت كردند « 5 » و در اين مدت قليل آن قدر اذيّت و درد كشيد كه خدا داند . و اگر كسى تأمّل كند در اين كلمات كه امير المؤمنين عليه السلام بعد از دفن او با قبر پيغمبر خطاب كرده ، مىداند كه چه مقدار بوده صدمات آن مظلومه ؛ چه به سندهاى معتبر وارد شده كه چون امير المؤمنين عليه السلام از دفن فاطمه فارغ شد ، حزن و اندوه آن حضرت هيجان كرد ، آب ديده‌هاى مباركش بر روى انورش جارى شد و رو به قبر حضرت رسالت صلى الله عليه و آله گردانيد و بر آن حضرت سلام كرد از جانب خود و فاطمه و بعض دردهاى دل خود را ذكر كرد ، تا آنكه عرض كرد : امانت خود را به خود برگردانيدى و گروگان خود را از من باز گرفتى . چه بسيار قبيح

--> ( 1 ) . مسارّ الشيعه ، ص 54 ؛ مصباح المتهجّد ، ص 793 . ( 2 ) . اقبال الأعمال ، ج 3 ، ص 160 - 161 ، باب 7 ، فصل 3 . ( 3 ) . مصباح كفعمى ، ج 2 ، ص 597 ، فصل 42 . ( 4 ) . توضيح المقاصد ، ص 13 . ( 5 ) . خصال ، ص 272 - 273 ، ح 15 .